Με τη σειρά που αναφέρονται, ο οργανίστας, ο ντράμερ και ο τρομπετίστας είναι γνωστοί στους τακτικούς του σταθμού από τη συμμετοχή τους στους Peloton. Το τρίο από το Όσλο βρέθηκε στο στούντιο χωρίς σαφή μουσική πρόθεση, αλλά λειτούργησε όπως όλα τα σχήματα που διαθέτουν καλλιεργημένους μουσικούς. Σας έχει τύχει να επιθυμείτε να ακούσετε κάτι πραγματικά ξεχωριστό, έξω από τα καθιερωμένα, πειραματικό; Κάτι τέτοιο έφτιαξαν οι προαναφερθέντες συνεργαζόμενοι. Μην περιμένετε να ακούσετε κάτι που αναλύεται εύκολα στα μέρη του, αλλά σίγουρα κάτι περίεργο σε στιγμές, μα και πολύ όμορφο. Ακρόαμα φιλικό, συντροφικό, όχι απλά κοσμοπολίτικο ή αστικό, διαθέτει βάθος στο οποίο μπορείτε να καταδυθείτε μόνο αν επιδείξετε ανάλογη διάθεση. Το αποτέλεσμα των τριών συνεργατών είναι έξω από τα συνήθη, στηρίζεται στον αυτοσχεδιασμό, έχει όμως τέτοια χρωματική ποιότητα που πολλοί θα αναρωτηθούν πού και πώς φτιάχνεται μουσική τέτοιων διαθέσεων. Κυκλοφορία που εκπλήσσει με το ύφος της.

Από τη Σουηδία με αγάπη. Μη σας αγριεύει το όνομα που επέλεξε η τραγουδίστρια Linda Knuutinen για να προβάλει τη μουσική της, ουδεμία σχέση έχει με αγριότητες. Μη σταθείτε και στον χουλιγκανικό χαρακτήρα του εξώφυλλου, η κοπέλα από τη Στοκχόλμη έχει φτιάξει ένα άλμπουμ συναισθηματικό, αλλά όχι κλαψιάρικο. Όλες οι συνθέσεις είναι γραμμένες από την ίδια και τις ερμηνεύει ωραία με την κοριτσίστικη χροιά της. Η διακριτική ποπ της φέρει εκείνη την παιδιάστικη θεώρηση, που λατρεύουν όλες οι γυναίκες, όταν συνεχίζουν τάχα να συναρπάζονται από την εποχή που ανακάλυπταν τον κόσμο. Έτσι, η ίδια η δημιουργός κάνει κούνια, χούλα χουπ και ξαπλώνει στο γρασίδι, αλλά δεν είναι στην ουσία τα καμώματά της αυτά που την κάνουν συμπαθή, όσο η στόφα του υλικού της. Μακριά από κραυγαλέες εμπορικότητες, στο πρώτο της αυτό άλμπουμ ίσως θέλησε να δείξει και κάποια επάρκεια εφοδίων της. Ατμοσφαιρική δουλειά, θα την αποδεχθείτε μάλλον εύκολα.

Σύμφωνα με δήλωση της εταιρίας που κυκλοφορεί το νέο του άλμπουμ, ο Λιθουανός μουσικός είναι το τρομερό παιδί της μουσικής σκηνής της Βαλτικής. Κιθαρίστας με ιδιαίτερη αίσθηση της επαφής με την εξάχορδη, όπως τουλάχιστον έχει ο ίδιος πει, συνθέτει με ένα πολύ πειραματικό ύφος. Θα μπορούσε να ειπωθεί ότι η βάση του είναι η τζαζ των αυτοσχεδιασμών, αλλά και πάλι ο ηλεκτρικός ή ακουστικός του ήχος δεν ακούγονται άμεσα σχετιζόμενοι με μια τέτοια καταβολή. Επίσης, αναμειγνύει ηλεκτρονικούς ήχους πετυχαίνοντας ένα ακόμα πιο περίεργο ηχοτοπίο. Φθινοπωρινό, χειμωνιάτικο ως αίσθηση το υλικό του δίσκου είναι σίγουρα ατμοσφαιρικό, αλλά και μάλλον δύσκολο στο να το παρακολουθήσει κανείς. Θα μπορούσε, επίσης, να χαρακτηριστεί κινηματογραφικό, καθώς δε μοιάζει να ακολουθεί κάποια φόρμα. Η πρώτη εντύπωση από την επαφή με αυτό το δίσκο είναι μάλλον ζήτημα διάθεσης. Κάθε προσέγγιση θα απαιτούσε συντονισμό με τους συννεφιασμένους ήχους και την ακανόνιστη μορφή του.

Τι θα μπορούσε να περιμένει κανείς από μια τραγουδίστρια  που δηλώνει ως επιρροές της τους Benjamin Smoke, Johnny Cash και Ralph Stanley; Η Belinda Kordic πιθανώς να σας ήταν γνωστή ως μέλος των Stabb, πάνε όμως έξη χρόνια από τότε που χώρισαν οι δρόμοι τους και εδώ τη συναντάμε στην πρώτη της προσωπική δουλειά. Γεννημένη στην Αυστραλία από χίπηδες Κροάτες γονείς διαθέτει χροιά που παραπέμπει σε νεότερη ερμηνεύτρια και στη μουσική της είναι διάχυτη μια μελαγχολία. Γράφει τραγούδια σε χαμηλούς τόνους και προτιμά στις ενορχηστρώσεις της τα ακουστικά όργανα. Προτού εύκολα κατηγοριοποιηθεί ως άλλη μια ερμηνεύτρια που κοινοποιεί τα μυστήρια του γυναικείου ψυχισμού και επιδιώκει τη συμπόρευση με άλλες ανάλογες περιπτώσεις που γνωρίζουν επιτυχία, θα πρέπει να σημειωθεί πως το υλικό της, σε αντίθεση με τη χροιά της, είναι αρκετά σκοτεινότερο από ό,τι ένα ποπ ακροατήριο μπορεί να δεχθεί. Εύθραυστη και αξιοπρεπής φωνή αξίζει της προσοχής σας.